Masallar,

   güzeldir. Yok olma kaygısı taşımaz.

http://fizy.com/#s/1agvxx

www.ufizy.com/EQTRX23EMNk/


       İnsan, ağlar. İçinden atarak bilinmeyenleri seslerini döker metallere. Özler, insansa. Unutur. Günü gelince,
söyleyecekleri tükenmemişken susar. Ölür belki beklenmedikte. Ardına mektuplar, yollar, raslantılar, bakışlar sererek. O elemler yön buldurur insana.

  .. belirsizlik.. ardalanan bahanelerden bir atlı karınca yapıp dünyanın derdini omuzlarıma alacağım. o günden addettiğim her şeyin ağzını büzüp savuracağım rüzgara. bir gün seni bulunca ben, ben olacağım.. sana yazdıklarımdan bahsedeceğim, ağlayacaksın. bütün bunlardan neden bahsettiğimi soracaksın bir de. ben de ağlayacağım.

sen ki dünyanın en önemli şarkısı!

Gün Doğarken Bülbül Susar




  .. yattığın yerden ruhunun koptuğunu hissettiğin olduysa bedeninden, üzüntünden, dokunanlardan vs. beni anlarsın.

"cık"

Kırmızı kasabalarda, bir torba çamurla avutup kendini
nerede diye sorduğun iç kanamanda, yanlış imlaların kötü imalar doğuracağını bildiğin için benden saydıklarına ve dışladıklarına bir çeltik attın. Bunu sen yaptın, vazgeçilmez!
Sen bir sirk hayvanısın, insansın ama tek hücreli.
Bir başka yaşantın olursa şayet pedal olacaksın.; kendini sürükleyen.
Şimdi
Uzak, ihtimal...