çünkü bütün bu anlar her işittiğimize defalarca inanmak durumunda kaldığımız ve inançlarımızı her delikten işittiğimiz anlar.

ölümün defterini tutmak zor, telaşını bastırmak da. Evvela Ali' nin öldürüldüğü 4 yılını bulacak. Sonra Ali' nin o mektubun gelemeyişi de, Ali' nin ellerinden düşen ellerimde, Ali' ye düzgün bir veda edemeyişim de, bir daha kimseyi öyle çok sevemeyişim de.

           ali yazmış: 

                   "çünkü berfin, her ağladığımda bir de dönüp gözyaşlarımı doldurduğum şişeler var. sana geleceğini bildiğim için izlemekten doyamadığım bir mektup. hem gülüşün var, az da olsa sabrımızı da."

  

"ali yanımda olsaydı, hayatım nasıl olurdu?" sorularına en çok düştüğüm günlerdir bu günler. Ali' yle 20si için sözleşmiştik 4 yıl önce. Ali, Ali olduğu için öldürülmeden önce. 

"yalnızca sevgilimi değil, evladımı da kaybettim ben."'i  yazmıştı Mungan. Sen okurdun en çok. Omuz omuzaydık yine. Aklımıza takılması boşuna değilmiş. Sen gidince ne söylediğini bu kelimelerin, en sert haliyle anladım.

yine..