Artık duyulmayan bir kelime cebimde. Diğer cebimde 'bir daha....' kaygısı. İşte bir nefes daha tutuluyor, bir soluk daha göğüs kafesine hapsediliyor, bir uyku daha gömülüyor, bir bulut daha kararıyor, bir mum devriliyor ahşap ruhlara. Mavi kertenkele teker teker kopartıyor dikenleri. Yitirmek üzerine düşünülüyor. Bir saat başka bir saate nasıl devrilir, bir yaşam bir yaşama, iki el tüm boşluklarına nasıl devrilir, yollar paralelliklerini boğup nasıl kesişir?


12 Temmuz 2013' te, saat 21' de öleceğim. Kaşındığım bir yerde öleceğim. Altı çizilmiş satırların arasında idam edeceğim kendimi. Kupkuru bir keder, yalnızlıktan ve kırılganlıktan gittiğin yollara damlayacağım. Gün, kurutacak mavi kertenkelenin dönüş yolunu. Ama söz, yüzüstü ağlayacağım.